1.Rodział

Zabrałam, co najważniejsze, kilka ubrań, cudne płyty, telefon, słuchawki, pieniądze, tusz do rzęs i gitarę. Ucieczka to jedyny sposób, żeby wyrwać się z tego wariatkowa. Wieczne bale, bankiety, rozpusta jak dla mnie za dużo. Kurcze, ile tak można? Dla nich tylko praca się liczy, pieniądze i ich status w wielkim świecie. Dla córki nie mają czasu. Nie... To znaczy mają... Kolacja, śniadanie... Czasami gdzieś wspólnie wyjdziemy...

Na kolejną wielką imprezę z okazji osiagnięcia większych obrotów przez firmę rodziców nie mam najmniejszej ochoty. Zawsze muszę wyglądać perfekcyjnie. Udawać, że ich kolejne sukcesy mnie interesują. Dobra cieszę się ich szczęściem, ale bez przesady...

Myślą, że jak dostanę kasę, dużo kasy, to będzie super. I tak kupuję tylko nowe gitary, struny do gitary, kostki do gitary czy długopisy. Po to, by zapisywać nowe piosenki. Tak właśnie. Jestem uzdolniona muzycznie, kocham śpiewać, grać na gitarze, pisać piosenki. Tak dla siebie. Oczywiście słucham wielu zespołów, chodzę na koncerty i kupuję masę płyt. Rodzice tego u mnie najbardziej nie lubią. Tej odmienności. Myślę, że mam to po dziadkach, oni też kochali muzykę. Grali w kapelach itp. Niestety nie żyją, a moja mamusia nie odziedziczyła tego po nich. Chyba tylko moja ciotka Molly. To ona jest taka właśnie inna, szalona, kreatywna jak ja. Tyle tylko, że mnieszka we Francji. Utrzymuje się z malowania, naprawdę cudnie rysuje. W pokoju na ścianie mam jej obraz. Hymm... nazwała to chyba zabawą barw. Ale nieważne. Uciekam!

Zeszłam z tarasu, bo to akurat trudne nie było. Prosto z balkonu prowadziły schody do ogrodu. Później za to trudniej. Moja trasa do wolności prowadziła koło basenu. Basen zaś był dobrze widoczny z salonu, gdzie rodzice siedzieli niemal bez przerwy.

- Pff raz się żyje! – Szłam poprzez krzaki, uważając na małe czujniki ruchu, które zamieścił mój tata po tym, jak już kiedyś uciekałam. Udało się.

Dalsza trasa wiodła przez ścieżkę kwiatową. Jedyne takie miejsce, które tam uwielbiałam. Tyle kwiatów od róży poprzez chryzantemy, tulipany, stokrotki, i na samym końcu moje ukochane niezapominajki. Przypomnijały mi dzieciństwo, gdy dawno temu razem z mamą je zrywałyśmy... Teraz już tego nie robimy... Szybko obeszłam kwiatki. Pobiegłam wzdłuż żywopłotu.

- Raz.. dwa.. trzy - trzy kroki wytraczyły. Weszłam w żywopłot, a tam czekała na mnie moja droga ucieczki. Tajne przejście zrobione specjalnie dla mnie przez naszego ogrodnika Matt'a. Starszego odemnie o jakieś trzy lata. Bardzo go lubię. Rozmawiamy często. Jest wysoki, przystojny. Bardzo fajny. A rodzice dobrze mu płacą... No więc pracuje już to dwa lata.

- Wolna! - pomachałam lekko w stronę domu - Nie szukajcie mnie, wrócę... Kiedyś... - szybko ruszyłam w stronę miasta. Wyciągnęłam słuchawki, włożyłam wtyczkę do telefonu, a końcówki słuchawek do uszu, wyciszając się i śpiewając We Might Be Dead By Tomorrow.

Chodziłam wokół parku, zdenerwowana. I świadoma tego, że pewnie za chwilę rodzice się zorientują, że uciekłam.

-Kurcze... gdzie ja pójdę? - no właśnie... wszystko niby zaplanowane, a uciekam do nikąd.. - Do Mary nie pójdę, wkurwi.. wkurzyła mnie totalnie. Wredna suk... Pozwala sobie, rządzi się i zgrywa wiecznie pokrzywdzoną przez ten, jej zdaniem, „pojebany świat”. Rodzice ją kochają, pozwalają na wszystko, uczyć się jakoś specjalnie nie musi. Zachowuje się jak gówniara, a uważa za nie wiadomo jak dorosłą... Niby taka cudna, a ubiera się jak ja... Odgapia wszystko, styl, muzykę, grę na gitarze, sposób zachowywania się. Jeju... znowu gadam do siebie.

Chodziłam tak w kółko po moim ulubionym parku, oglądając innych, pary które całują się, wygłupiają. Gadają. Robią szalone rzeczy, często uprawiają seks pod wpływem alkoholu albo prochów. A jeśli chodzi o miłość, to nie mam nikogo. Moja smutna prawda... No oczywiście zakochuję się, albo ktoś we mnie. Ale bez wzajemności. A ja głupia potem płaczę nocami.. Zdarza się w takich chwilach, że się potnę prawie do krwi... Wiem... moja psycha jest straszna, ale cudna. Robię to, bo cierpię... Jak wiele innych osób... Tylko każdy ma swój sposób na to... Ja się tnę i płaczę nocami, a ktoś zabija, wyżywa się po innych, chodzi do psychologa czy do kogoś bliskiego wyżalić się i pogadać.. A na przykład psychopaci porywają kogoś i torturują na różne sposoby. Ja osobiście wzięłabym tę osobę tzn chłopaka, który mnie zlekceważył albo sprawia, że przez niego płaczę i zaciągeła bym go gdzieś w krzaki niby że chcę się ruchać, oczywiście mając że sobą nóż, i zaczęłabym go nim ciąć po ciele, żeby czuł taki ból jak ja. A potem przywiązałabym go do drzewa i napisała na czołe: „Dupek!”... Wiem... lekko straszne, ale psychopata właśnie by tak zrobił.

Chcę natrafić na kogoś cudnego.

Hymm musi być wysoki, wyższy ode mnie, niech ma niebieskie oczy, jasne włosy, ładne ciało, może jakiś kolczyk czy tatuaż. Ooo... niech będzie zabawny. Przytula mnie, kiedy tego chcę, pociesza, kiedy jest mi źle i całuje tak bez okazji. Niech będzie poważny bardziej, niż zabawny. Słucha podobnej muzyki, śpiewa, ale nie konkretnie rap. Pop rock tylko coś pomiędzy tym. Jeśli by mógł powinien grać na czymś, obojętne na czym. Musi być miły, szczery, kochany, dobry, cudny, przystojny, niezwykły, jedyny taki na świecie, idealny...

Usiadłam na krawężniku przy bocznej uliczce. Czułam się jak jakiś pies bez domu, siedzący i proszący o przygarnięcie. Zobaczyłam z oddali nadjeżdżające, czerwone auto. Muzyka w nim grała wystarczająco głośno, żebym mogła usłyszeć ACDC, jedną z lepszych piosenek. Rocker. Piosenkę, którą uwielbiam i której ostatnio słucham godzinami. Próbuję ją nawet jakoś zatańczyć, chociaż skutki są wręcz śmieszne. Klimat piosenki jak z lat 70... cudny, uwielbiam takie piosenki. Zawsze, kiedy chciałam posłuchać jej głośniej, rodzice zabraniali, mówiąc: „Wyłącz te jęki, posłuchaj czegoś klasycznego, zagraj na pianinie.” Straszne... Dla nich liczy się tylko muzyka klasyczna, spokojna, nie zaburzająca ich spokoju i wiecznej harmonii.

Wkurzony kierowca, który wysiadając z auta gadał przez telefon, klnął jak głupi. Nie zauważył mnie i mocno otworzył drzwi, tym samym uderzając mnie prosto w twarz. Ja od razu wylądowałam w pozycji leżącej na zimnym i brudnym chodniku.

Ał! - poczułam jak nagle krew poleciała mi z nosa. Krew leciała mi na usta, brodę, potem szyję i na końcu z brody pociekła mi na biust. Złamał mi nos. A ja w ryk, choć krzyk uwiązł mi w gardle, bo ból był tak silny, że łzy same napłynęły mi do oczu i płynęły strumieniami - Oszalałe...

I o to pierwszy rozdział ;) mi się podoba. Jedna osoba czytając to się rozpłakala. I nie wierzyła że to ja napisał..hah i jeszcze pytanko. Jak myślicie kto złamał Emi nos? Piszcie z komentarzu -Mrs.Hemmings